Zawarcie umowy zastawniczej
Stronami umowy są: zastawnik, czyli wierzyciel z danego stosunku prawnego (np. umowy kredytu, pożyczki), spełniający warunki określone w art. 1 ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, oraz zastawca, którym jest osoba uprawniona do rozporządzania przedmiotem zastawu. Zastawca nie musi być dłużnikiem osobistym zastawnika, czyli nie musi to być na przykład kredytobiorca. Może nim być osoba trzecia, która przez zawarcie takiej umowy staje się dłużnikiem rzeczowym.
Zastaw rejestrowy służy do zabezpieczania wyłącznie wierzytelności pieniężnych, które mogą być wyrażone w pieniądzu polskim lub walucie obcej.
Na podstawie art. 3 ustawy umowa o ustanowienie zastawu rejestrowego (umowa zastawnicza) powinna być pod rygorem nieważności zawarta na piśmie i powinna określać co najmniej:
- datę zawarcia umowy,
- imię i nazwisko (nazwę) oraz miejsce zamieszkania (siedzibę) i adres zastawnika, zastawcy oraz dłużnika, jeżeli nie jest on zastawcą,
- przedmiot zastawu w sposób odpowiadający jego właściwościom,
- wierzytelność zabezpieczoną zastawem - przez oznaczenie jej wysokości oraz stosunku prawnego, z którego ta wierzytelność wynika (np. umowa kredytu, pożyczki), lub najwyższą sumę zabezpieczenia, jeżeli zabezpieczana jest wierzytelność przyszła lub warunkowa o wysokości nie ustalonej w chwili zawarcia umowy zastawniczej.
Przedmiot zastawu rejestrowego powinien zostać opisany według Katalogu Sposobu Opisu Przedmiotów Zastawu, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 października 1997 r. w sprawie szczegółowej organizacji i sposobu prowadzenia rejestru zastawów.
Umowa może nadto zawierać inne postanowienia, zależne od woli stron, na przykład może określać sposób zaspokojenia zastawnika, zawierać zobowiązanie zastawcy do niezbywania przedmiotu zastawu itd.
Aby umowa wywołała skutek w postaci powstania zastawu rejestrowego, konieczne jest dokonanie wpisu zastawu do Rejestru Zastawów.